Wi\u0105z pospolity, jak trafnie wskazywa\u0142a jego nazwa, by\u0142 najliczniejszy z\u00a0wyst\u0119puj\u0105cych w\u00a0Polsce wi\u0105z\u00f3w (w\u00a0por\u00f3wnaniu do limaka, czyli wi\u0105zu szypu\u0142kowego oraz brzostu, czyli wi\u0105zu g\u00f3rskiego). Zdziesi\u0105tkowany przez holendersk\u0105 chorob\u0119 wi\u0105z\u00f3w straci\u0142 na znaczeniu, mimo \u017ce jest dawc\u0105 dobrego, wytrzyma\u0142ego drewna z\u00a0charakterystycznym rysunkiem zygzakowatych wst\u0105\u017cek.<\/p>\n\n\n\n
Nazewnictwo<\/strong> Wyst\u0119powanie i\u00a0pozyskanie<\/strong> Ca\u0142y artyku\u0142 przeczytasz w „Przemys\u0142 Drzewny” nr 4\/2024<\/p>\n\n\n\n
Drewno wi\u0105zu pospolitego pozyskiwane jest z\u00a0gatunku drzew Ulmus minor Mill. z\u00a0rodziny wi\u0105zowatych (Ulmaceae). W\u00a0starszych opracowaniach u\u017cywane by\u0142y zamiennie inne nazwy botaniczne, przede wszystkim Ulmus carpinifolia Gleditsch, a\u00a0tak\u017ce Ulmus foliacea Gilib., Ulmus campestris Auct., Ulmus nitens Moench, Ulmus suberosa Moench. Gatunek ten ma oczywi\u015bcie wiele okre\u015ble\u0144 w\u00a0r\u00f3\u017cnych j\u0119zykach europejskich (najwa\u017cniejsze z\u00a0nich zestawiono tabeli 1). Gatunek jest uj\u0119ty w\u00a0normie PN-EN 13556:2005, gdzie ma przyporz\u0105dkowany czteroliterowy kod ULMI.<\/p>\n\n\n\n
Naturalne miejsca wyst\u0119powania wi\u0105zu pospolitego to: \u015brodkowa i\u00a0po\u0142udniowa Europa oraz zachodnia Azja i\u00a0Kaukaz, a\u00a0tak\u017ce Azja Mniejsza, p\u00f3\u0142nocna Afryka (Algieria, Maroko, Tunezja) i\u00a0Wyspy Kanaryjskie (ryc. 1). Gatunek preferuje gleby wilgotne, o\u00a0odczynie zasadowym, bogate w\u00a0zwi\u0105zki pokarmowe. Jest to drzewo nizin i\u00a0pog\u00f3rzy, spotykane do wysoko\u015bci 600 m n.p.m. Tereny g\u00f3rskie to ju\u017c kraina wi\u0105zu g\u00f3rskiego zwanego brzostem (Ulmus gabra Huds.).<\/p>\n\n\n\n