Niewielkie drzewa sumaka wytwarzaj\u0105 bardzo charakterystyczne drewno o intensywnym, \u017c\u00f3\u0142tozielonooliwkowym zabarwieniu. Nietuzinkowa barwa oraz stabilno\u015b\u0107 wymiarowa s\u0105 atutami, kt\u00f3re zach\u0119caj\u0105 do wykorzystywania tego surowca pomimo ma\u0142ych wymiar\u00f3w pni. Drewno to jest z powodzeniem u\u017cywane w r\u00f3\u017cnych wyrobach galanteryjnych.<\/p>\n\n\n\n
Nazewnictwo<\/strong> Wyst\u0119powanie i pozyskiwanie<\/strong> Ca\u0142y artyku\u0142 przeczytasz w „Przemys\u0142 Drzewny” nr 2\/2025<\/p>\n\n\n\n
Drewno sumaka octowca pozyskuje si\u0119 z gatunku drzew Rhus typhina L. z rodziny nanerczowatych (Anacardiaceae). Na okre\u015blenie tego gatunku u\u017cywana jest r\u00f3wnie\u017c nazwa \u0142aci\u0144ska Rhus hirta. Nazwa rodzajowa Rhus najprawdopodobniej ma swoje korzenie w staro\u017cytnej Grecji, a okre\u015blenie typhina nawi\u0105zuje do leczniczych w\u0142a\u015bciwo\u015bci tej ro\u015bliny, natomiast potoczne miano \u201esumak\u201d to odno\u015bnik do czerwonych owocostan\u00f3w. Okre\u015blenie \u201eoctowiec\u201d, kt\u00f3re znajduje si\u0119 w polskiej nazwie, te\u017c nie jest przypadkowe, poniewa\u017c wskazuje na wykorzystywanie owocostan\u00f3w do wytwarzania octu. Omawiany gatunek ma oczywi\u015bcie wiele okre\u015ble\u0144 w r\u00f3\u017cnych j\u0119zykach w krajach, w kt\u00f3rych wst\u0119puje naturalnie lub zosta\u0142 introdukowany (najwa\u017cniejsze z nich zestawiono w tabeli 1). Gatunek ten nie zosta\u0142 uj\u0119ty w normie PN-EN 13556:2005 dotycz\u0105cej terminologii drewna znajduj\u0105cego si\u0119 w handlu w Europie, ale wed\u0142ug konwencji przyj\u0119tej w tej normie mia\u0142by przyporz\u0105dkowany czteroliterowy kod RUTY.<\/p>\n\n\n\n
Ojczyzn\u0105 sumaka octowca jest wschodnia cz\u0119\u015b\u0107 Ameryki P\u00f3\u0142nocnej (ryc. 1), ale ze wzgl\u0119du na walory ozdobne szeroko rozpowszechni\u0142 si\u0119 w niemal ca\u0142ej strefie klimatu umiarkowanego na obu p\u00f3\u0142kulach. Na \u015bwiecie wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 ok. 140 gatunk\u00f3w sumak\u00f3w, z czego 10 naturalnie wyst\u0119puje w USA. W Ameryce P\u00f3\u0142nocnej sumak octowiec ro\u015bnie na skrajach las\u00f3w, a tak\u017ce w lasach o niewielkim zwarciu, w lukach drzewostanu oraz w miejscach, gdzie zwarta pokrywa le\u015bna zosta\u0142a zniszczona. Po opanowaniu danego miejsca zwykle tworzy jednogatunkowe skupiska. Omawiany gatunek trafi\u0142 do Europy ju\u017c na pocz\u0105tku XVII w. (pojawi\u0142 si\u0119 w paryskich ogrodach w 1602 r.). W Polsce, a dok\u0142adnie w Warszawie, jego obecno\u015b\u0107 notuje si\u0119 od 1806 r. Obecnie na Starym Kontynencie sumak octowiec postrzegany jest jako dobrze zadomowiony i niestety inwazyjny. Taki sam status ma r\u00f3wnie\u017c w p\u00f3\u0142nocnych Chinach, Australii i Nowej Zelandii. Ro\u015blina ta szybko si\u0119 rozprzestrzenia. Po \u201eucieczce\u201d z park\u00f3w i ogrod\u00f3w, gdzie pojawi\u0142a si\u0119 ze wzgl\u0119du na walory ozdobne, rozsiedla si\u0119 wzd\u0142u\u017c ogrodze\u0144, dr\u00f3g i linii kolejowych oraz zadrzewie\u0144 \u015br\u00f3dpolnych lub ciek\u00f3w wodnych, a tak\u017ce w miejscach, gdzie jest otwarta przestrze\u0144 i \u015bwie\u017co zdarta szata ro\u015blinna. Sumak jest \u015bwiat\u0142o\u017c\u0105dny, odporny na susz\u0119, przymrozki i zanieczyszczenie powietrza. Mo\u017ce rosn\u0105\u0107 nawet na ubogich, piaszczystych i suchych glebach.<\/p>\n\n\n\n