We wrześniu 2026 r. szwedzkie tartaki wprowadziły asortyment budowlany, w którym w jednym pakiecie mogą znajdować się zarówno elementy świerkowe, jak i sosnowe. Nie chodzi o eksperyment, ale dostosowanie budownictwa do struktury gatunkowej lasu, który dziś różni się od tego, do którego przyzwyczaił się przez lata przemysł.
Przez dziesięciolecia europejskie budownictwo drewniane przyzwyczaiło się, że konstrukcja oznacza świerk: w KVH, BSH, CLT. Tymczasem właśnie w Szwecji, jednym z najbardziej zasobnych w drewno krajów Europy, branża zaczyna otwarcie mówić, że za bardzo uzależniliśmy budownictwo od jednego gatunku. Jeszcze kilka lat temu informacja, że Szwecja może mieć problem z dostępnością świerka dla przemysłu drzewnego, brzmiałaby paradoksalnie. Kraj ma ponad 3,6 mld m³ zapasu drewna na pniu i pozostaje jednym z największych europejskich producentów i eksporterów tarcicy. Problem nie polega jednak na tym, że w szwedzkich lasach zaczyna brakować drewna, ale zmienia się jego struktura gatunkowa. Zresztą jak w całej Europie. Dane szwedzkiej National Forest Inventory pokazują, że jeszcze w 2015 r. zapas świerka był wyraźnie większy niż sosny: około 1,425 mld m³ wobec 1,354 mld m³ sosny. Potem kierunki zmian zaczęły się rozchodzić. Według pięcioletnich średnich dla 2023 r. sosna osiągnęła już około 1,436 mld m³, natomiast świerk około 1,376 mld m³. Sosna wyprzedziła więc świerk i pozostaje dziś najliczniejszym pod względem miąższości gatunkiem w szwedzkich lasach. SLU potwierdza, że jej zasoby nadal rosną, podczas gdy zapas świerka maleje.
Cały artykuł przeczytasz w „Przemysł Drzewny” nr 4/2026