Europejskie tartacznictwo przechodzi przez okres słabego popytu i strukturalną przebudowę modelu produkcji. Wysokie koszty surowca i energii, presja na marże oraz słabość budownictwa wymuszają ograniczanie mocy, zamykanie zakładów i konsolidację. Jednocześnie najwięksi, wysoko skapitalizowani producenci zwiększają skalę działania i wykorzystują okazje do przejęć.
Sytuacja w europejskiej branży tartacznej nie jest jednolita. Najwięksi producenci reagują na kryzys w odmienny sposób: część ogranicza produkcję, inni rozwijają moce, a pozostali wykorzystują słabość konkurentów do poprawy swojej pozycji rynkowej.
Tarcica iglasta Produkcja tarcicy iglastej w krajach członkowskich EOS* (Europejskiej Organizacji Przemysłu Tartacznego) oraz w Wielkiej Brytanii osiągnęła szczyt w 2021 r. Od drugiej połowy 2022 r. sytuacja na rynkach zaczęła się pogarszać, a ostatnie lata były trudne dla wszystkich krajów europejskich. Ceny sprzedaży tarcicy spadły. W rezultacie, mimo że wolumen produkcji w krajach członkowskich EOS zmniejszył się o około 10%, spadek obrotów był znacznie bardziej dotkliwy. Sytuacja na rynkach pozaeuropejskich była równie trudna, przy ograniczonym eksporcie do głównych krajów docelowych. Rentowność tartaków ucierpiała z powodu utrzymujących się wysokich cen energii, a w wielu przypadkach także wysokich kosztów surowca oraz rosnących kosztów pracy. W wielu krajach zwracano uwagę na rozbieżność między cenami tarcicy a wysokimi kosztami surowca drzewnego. Dostępność kłód w przystępnych cenach pozostanie kluczowym wyzwaniem dla rynków w nadchodzących latach.
Cały artykuł przeczytasz w „Przemysł Drzewny” nr 4/2026