Wiąz pospolity, jak trafnie wskazywała jego nazwa, był najliczniejszy z występujących w Polsce wiązów (w porównaniu do limaka, czyli wiązu szypułkowego oraz brzostu, czyli wiązu górskiego). Zdziesiątkowany przez holenderską chorobę wiązów stracił na znaczeniu, mimo że jest dawcą dobrego, wytrzymałego drewna z charakterystycznym rysunkiem zygzakowatych wstążek.
Nazewnictwo
Drewno wiązu pospolitego pozyskiwane jest z gatunku drzew Ulmus minor Mill. z rodziny wiązowatych (Ulmaceae). W starszych opracowaniach używane były zamiennie inne nazwy botaniczne, przede wszystkim Ulmus carpinifolia Gleditsch, a także Ulmus foliacea Gilib., Ulmus campestris Auct., Ulmus nitens Moench, Ulmus suberosa Moench. Gatunek ten ma oczywiście wiele określeń w różnych językach europejskich (najważniejsze z nich zestawiono tabeli 1). Gatunek jest ujęty w normie PN-EN 13556:2005, gdzie ma przyporządkowany czteroliterowy kod ULMI.
Występowanie i pozyskanie
Naturalne miejsca występowania wiązu pospolitego to: środkowa i południowa Europa oraz zachodnia Azja i Kaukaz, a także Azja Mniejsza, północna Afryka (Algieria, Maroko, Tunezja) i Wyspy Kanaryjskie (ryc. 1). Gatunek preferuje gleby wilgotne, o odczynie zasadowym, bogate w związki pokarmowe. Jest to drzewo nizin i pogórzy, spotykane do wysokości 600 m n.p.m. Tereny górskie to już kraina wiązu górskiego zwanego brzostem (Ulmus gabra Huds.).
Cały artykuł przeczytasz w „Przemysł Drzewny” nr 4/2024