Nowa generacja modeli przyrostu miąższości drzewostanów stanowi funkcjonalne i metodologiczne zastępstwo dla klasycznych tablic zasobności i przyrostu, stosowanych w Polsce od początku XX w. Zespół pod kierunkiem prof. Jarosława Sochy wykazał, że tradycyjne tablice – mimo historycznego znaczenia – nie odzwierciedlają współczesnej dynamiki wzrostu lasów, która uległa istotnemu przyspieszeniu i zróżnicowaniu regionalnemu w wyniku zmian klimatu, depozycji azotu oraz intensyfikacji gospodarki leśnej.
Do prognoz przyrostu miąższości drzewostanów przez ponad sto lat służyły tablice zasobności i przyrostu, które pokazywały, jak „przeciętny” drzewostan danego gatunku rośnie wraz z wiekiem na określonym siedlisku. Choć tablice te odegrały ogromną rolę w rozwoju gospodarki leśnej, dziś coraz częściej zawodzą. Badania dowodzą, że lasy w Polsce rosną szybciej niż kiedyś. Lepsze metody hodowli, większa dostępność składników pokarmowych oraz zmiana klimatu sprawiły, że rzeczywisty przyrost często znacząco odbiega od wartości zapisanych w starych tablicach. Co więcej, tempo wzrostu nie jest jednakowe w całym kraju – różni się między regionami, gatunkami i typami siedlisk. Tego tablice nie potrafią uchwycić. Odpowiedzią na ten problem są nowe modele przyrostowe. Autorzy wykorzystali nowoczesne metody statystyczne, które pozwalają opisać wzrost lasu w sposób bardziej elastyczny i bliższy rzeczywistości. Kluczową innowacją pracy zespołu naukowców, którzy opublikowali jej wyniki na łamach „Forest Ecology and Management”,
Cały artykuł przeczytasz w „Przemysł Drzewny” nr 1/2026