Gwałtowny rozwój plantacji palmy olejowej jest znaczącym zjawiskiem w Azji Południowo- -Wschodniej, w szczególności w Indonezji (15 mln ha) i Malezji (6 mln ha). Ich łączna powierzchnia jest dwa razy większa niż lasy w Polsce. Trzeba było znaleźć efektywny sposób na zagospodarowanie ich pni pozyskiwanych po 25-letnim cyklu upraw. Tak powstała tarcica LC+.
Szczyt plonów świeżych kokosów następuje między 6. a 12. rokiem po posadzeniu, po czym zaczyna zanikać. Uznano, że optymalne będzie więc ponowne sadzenie plantacji palm po 25-letnim cyklu. Biomasa na plantacji powstaje głównie podczas cyklu upraw – m.in. w trakcie przycinania. Ale największy potencjał pni palmy olejowej (OPT) widoczny jest w trakcie odnowień nasadzeń. Roczny plon OPT wynosi około 3,6 mln ton, co odpowiada 74,48 tonom suchej masy z hektara. Zazwyczaj pień jest spalany lub rozdrabniany i pozostawiany na plantacji jako składnik odżywczy gleby. Praktyka spalania to spore wyzwanie dla środowiska, dlatego od lat prowadzone są prace badawcze nad efektywnym wykorzystaniem OPT, głównie w produkcji celulozy czy płyt. Samo OPT w porównaniu do drewna ma jednak kilka wad, w tym niską wytrzymałość, trwałość, słabą stabilność wymiarową i trudne właściwości obróbcze. W porównaniu z drewnem OPT jest bardziej porowaty, komórkowy i anizotropowy. Ale OPT jest w Malezji powszechnie dostępny i bardzo tani.
LC+: EKOLOGICZNA REWOLUCJA?
Jedna z największych firm drzewnych w Malezji – Wengmeng – podjęła wyzwanie związane z testowaniem tego tworzywa. To świetnie zorganizowany, zintegrowany pionowo zakład przetwarzający drewno – od kłód tartacznych po produkcję mebli i bębnów kablowych. Głównym surowcem do produkcji jest tu drewno liściaste, zarówno lokalne, tropikalne, jak i pochodzące z Ameryki Północnej. Prócz tarcicy produkuje się tu także sklejkę i forniry.
Cały artykuł przeczytasz w „Przemysł Drzewny” nr 1/2026