Wraz ze wzrostem wykorzystania drewna w budownictwie pojawiają się pytania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego konstrukcji. Szczególnie dotyczy to obiektów zewnętrznych, takich jak tarasy, pomosty rekreacyjne, kładki pieszo-rowerowe, ogrodzenia, ekrany osłonowe czy elementy małej architektury. Zasadność stosowania impregnatów ogniochronnych powinna być oceniana indywidualnie na podstawie analizy ryzyka pożarowego.
W ostatnich dwóch dekadach obserwowany jest dynamiczny wzrost zastosowania drewna zarówno w budownictwie kubaturowym, jak i w infrastrukturze rekreacyjnej, komunikacyjnej oraz krajobrazowej. Pomimo naturalnej palności drewno pozostaje materiałem powszechnie wykorzystywanym w budownictwie dzięki korzystnemu stosunkowi wytrzymałości do masy, niskiej energochłonności produkcji oraz zdolności magazynowania węgla atmosferycznego w porównaniu z materiałami mineralnymi i stalą. Naturalna palność drewna wymusza uwzględnianie zagadnień ochrony przeciwpożarowej już na etapie projektowania obiektów budowlanych. W praktyce projektowej w Polsce obserwuje się tendencję do traktowania klasyfikacji NRO (nierozprzestrzeniający ognia) jako uniwersalnego wskaźnika bezpieczeństwa pożarowego, choć podejście to nie zawsze znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach oraz aktualnej wiedzy naukowej. W wielu przypadkach inwestorzy oraz organy administracyjne traktują klasę NRO właśnie jako uniwersalny wyznacznik bezpieczeństwa pożarowego. W polskim prawie budowlanym oraz praktyce inżynieryjnej od lat wymóg uzyskania klasy NRO jest traktowany jako standard projektowy. Dotyczy to nie tylko ustrojów ściennych i dachowych, ale również zewnętrznych obiektów architektury krajobrazu i infrastruktury.
Cały artykuł przeczytasz w „Przemysł Drzewny” nr 4/2026