Pomimo cennych właściwości mechanicznych i technologicznych drewno klonu zwyczajnego ma nieco ograniczone zastosowanie ze względu na skłonności do paczenia się i pękania przy wysychaniu, co wynika z jego wysokiej anizotropii skurczu. Wyroby z tego drewna należy dobrze zabezpieczać przed wymianą wilgoci z otaczającym powietrzem. Gatunek ten ma również potencjał jako materiał konstrukcyjny. Tarcica klonowa sortowana wizualnie ma przyporządkowaną klasę wytrzymałościową D30.
Nazewnictwo
Klon zwyczajny (Acer platanoides L.) w dawniejszych systemach klasyfikacyjnych zaliczany był do rodziny klonowatych (Aceraceae), ale obecnie należy do rodziny mydleńcowatych (Sapindaceae). Epitet gatunkowy platanoides oznacza „zbliżony do platanu”, ze względu na kształt liści. Nazwa polska – „klon” – odnosiła się do XVIII w. tylko do tego gatunku (drugi wyróżniany wówczas gatunek z rodzaju określany był mianem „jawora”). Dopiero w XIX w. określenie „klon” przeniesiono na cały rodzaj Acer, a gatunek zaczęto określać mianem dwuczłonowym. Według normy PN-EN 13556:2005 (dotyczącej terminologii stosowanej w handlu drewnem w Europie) przyporządkowany ma czteroliterowy kod ACPL. Przykłady nazw handlowych omawianego drewna stosowane w różnych krajach podano w tabeli 1.
Występowanie i pozyskanie
W Polsce występują trzy gatunki rodzimych klonów: klon zwyczajny (Acer platanoides L.), klon jawor (Acer pseudoplatanus L.) i klon polny (Acer camprestre L.), a obecnie jako ozdobne drzewa alejowe uprawia się ponad 30 gatunków obcego pochodzenia.
Cały artykuł przeczytasz w „Przemysł Drzewny” nr 1/2025