Niewielkie drzewa sumaka wytwarzają bardzo charakterystyczne drewno o intensywnym, żółtozielonooliwkowym zabarwieniu. Nietuzinkowa barwa oraz stabilność wymiarowa są atutami, które zachęcają do wykorzystywania tego surowca pomimo małych wymiarów pni. Drewno to jest z powodzeniem używane w różnych wyrobach galanteryjnych.
Nazewnictwo
Drewno sumaka octowca pozyskuje się z gatunku drzew Rhus typhina L. z rodziny nanerczowatych (Anacardiaceae). Na określenie tego gatunku używana jest również nazwa łacińska Rhus hirta. Nazwa rodzajowa Rhus najprawdopodobniej ma swoje korzenie w starożytnej Grecji, a określenie typhina nawiązuje do leczniczych właściwości tej rośliny, natomiast potoczne miano „sumak” to odnośnik do czerwonych owocostanów. Określenie „octowiec”, które znajduje się w polskiej nazwie, też nie jest przypadkowe, ponieważ wskazuje na wykorzystywanie owocostanów do wytwarzania octu. Omawiany gatunek ma oczywiście wiele określeń w różnych językach w krajach, w których wstępuje naturalnie lub został introdukowany (najważniejsze z nich zestawiono w tabeli 1). Gatunek ten nie został ujęty w normie PN-EN 13556:2005 dotyczącej terminologii drewna znajdującego się w handlu w Europie, ale według konwencji przyjętej w tej normie miałby przyporządkowany czteroliterowy kod RUTY.
Występowanie i pozyskiwanie
Ojczyzną sumaka octowca jest wschodnia część Ameryki Północnej (ryc. 1), ale ze względu na walory ozdobne szeroko rozpowszechnił się w niemal całej strefie klimatu umiarkowanego na obu półkulach. Na świecie wyróżnia się ok. 140 gatunków sumaków, z czego 10 naturalnie występuje w USA. W Ameryce Północnej sumak octowiec rośnie na skrajach lasów, a także w lasach o niewielkim zwarciu, w lukach drzewostanu oraz w miejscach, gdzie zwarta pokrywa leśna została zniszczona. Po opanowaniu danego miejsca zwykle tworzy jednogatunkowe skupiska. Omawiany gatunek trafił do Europy już na początku XVII w. (pojawił się w paryskich ogrodach w 1602 r.). W Polsce, a dokładnie w Warszawie, jego obecność notuje się od 1806 r. Obecnie na Starym Kontynencie sumak octowiec postrzegany jest jako dobrze zadomowiony i niestety inwazyjny. Taki sam status ma również w północnych Chinach, Australii i Nowej Zelandii. Roślina ta szybko się rozprzestrzenia. Po „ucieczce” z parków i ogrodów, gdzie pojawiła się ze względu na walory ozdobne, rozsiedla się wzdłuż ogrodzeń, dróg i linii kolejowych oraz zadrzewień śródpolnych lub cieków wodnych, a także w miejscach, gdzie jest otwarta przestrzeń i świeżo zdarta szata roślinna. Sumak jest światłożądny, odporny na suszę, przymrozki i zanieczyszczenie powietrza. Może rosnąć nawet na ubogich, piaszczystych i suchych glebach.
Cały artykuł przeczytasz w „Przemysł Drzewny” nr 2/2025