Drewno topoli czarnej jest niemal białe, z lekkim żółtawym lub różowawym odcieniem. Surowiec ten charakteryzuje się niską gęstością, co przekłada się na łatwość obróbki, ale jednocześnie nieco ogranicza zastosowanie. Z tego względu drewno topolowe poddaje się modyfikacji zwiększającej parametry mechaniczne i twardość, a także naturalną trwałość.
Nazewnictwo
Topola czarna, inaczej sokora (Populus nigra L.), należy do rodziny wierzbowatych (Salicaceae), najliczniejszej rodziny reprezentowanej przez gatunki drzewiaste w Europie. Oprócz sokory w Polsce naturalnie występują i inne gatunki topól: topola osika, zwana drżącą (Populus tremula L.), oraz topola biała, inaczej białodrzew (Populus alba L.). Spotykana jest również topola szara (Populus×canescens (Aiton) Sm.), która jest mieszańcem topoli osiki i topoli białej. Popularną męską odmianą ozdobną topoli czarnej jest topola włoska (Populus nigra L. ‘Italica’), uzyskana już w XVIII w. w Lombardii we Włoszech. W normie dotyczącej terminologii drewna znajdującego się w handlu w Europie topola czarna ujęta jest w oddzielnej pozycji z przyporządkowanym kodem PONG. Nazwy stosowane wobec omawianego drewna zestawiono w tabeli 1.
Występowanie i pozyskanie
Topola czarna naturalnie występuje na trzech kontynentach: w Europie, Azji oraz północnej Afryce (ryc. 1). W Polsce sokora występuje na terenie całego kraju, z wyjątkiem Pomorza Zachodniego i regionu północno-wschodniego. Przez nasz kraj przebiega północna granica jej zasięgu. Gatunek ten preferuje słoneczne (jest wybitnie światłożądna), żyzne stanowiska, zasobne w wilgoć, wręcz dobrze znosi podtopienia, stąd jej częsta obecność w dolinach rzek. Najliczniej topola czarna zachowała się w dolinie Wisły i dolinach jej dopływów: Bugu, Narwi i Sanu. Rośnie także nad środkową Odrą oraz na Podkarpaciu (doliny Dunajca, Raby, Skawy,
Cały artykuł przeczytasz w „Przemysł Drzewny” nr 1/2026