Dalbergia sissoo to cenne drewno o wysokich walorach wizualnych i istotnym znaczeniu gospodarczym, szczególnie w rejonie jego naturalnego występowania. Atutem omawianych drzew jest zdolność adaptacji do zmieniającego się otoczenia, co czyni je istotnymi również w aspekcie ochrony środowiska.
Nazewnictwo
Dalbergia sissoo (Roxb.) Kuntze to łacińska nazwa drewna określanego w Polsce jako drewno różane wschodnioindyjskie lub palisander indyjski. Ta ostatnia nazwa nie jest precyzyjna, bo identyczną nosi inny gatunek drewna palisandrowego, a mianowicie Dalbergia latifolia Roxb. W obiegu międzynarodowym wobec prezentowanego drewna powszechniejsze są różne warianty nazwy shisham, co fonetycznie po polsku zapisalibyśmy jako „sziszam”. Jest to ważny gatunek drzewa liściastego należący do rodziny bobowatych (Fabaceae), dawniej określanej jako motylkowate. Drewno różane wschodnioindyjskie nie jest ujęte w normie PN-EN 13556:2005 dotyczącej nazewnictwa drewna znajdującego się w obrocie handlowym w Europie. Przyjmując analogiczne do wymienionej wyżej normy zasady tworzenia kodów handlowych, palisander ten miałby oznaczenie DLSI.
Występowanie i pozyskanie
Dalbergia sissoo naturalnie występuje na Półwyspie Indyjskim w takich krajach jak Pakistan, północne Indie, Nepal, Bhutan i Bangladesz. Gatunek ten został również wprowadzony do upraw leśnych w Afganistanie, Mjanmie oraz w Afryce, a także w niewielkim stopniu w Ameryce Środkowej i Południowej. Naturalnym siedliskiem drzew palisandrowych są brzegi rzek, równiny aluwialne i sezonowo suche lasy tropikalne. Gatunek ten najlepiej rośnie na głębokich, dobrze przepuszczalnych glebach aluwialnych, ale toleruje znacznie szerszy zakres warunków glebowych, w tym gleby lekko zasadowe i umiarkowanie zasolone.
Cały artykuł przeczytasz w „Przemysł Drzewny” nr 4/2026