Drewno wierzby białej wytwarza zabarwioną twardziel. Surowiec ten charakteryzuje się niską gęstością, słabymi właściwościami mechanicznymi i naturalną trwałością, co ogranicza jego zastosowanie. Ze względu na szybki przyrost biomasy wierzba ma obecnie potencjał w uprawach plantacyjnych do celów celulozowo-papierniczych i energetycznych.
Nazewnictwo Wierzba biała (Salix alba L.) należy do rodziny wierzbowatych (Salicaceae), najliczniejszej rodziny gatunków drzewiastych w Europie. Oprócz wierzby białej w Polsce naturalnie występują również inne gatunki wierzb, między innymi: wierzba krucha (Salix x fragilis L.), wierzba iwa (Salix caprea L.), wierzba wiciowa (Salix viminalis L.), wierzba płacząca (Salix x sepulcralis L.), wierzba purpurowa (Salix purpurea L.), wierzba szara (Salix cinerea L.). Ogółem ocenia się, że w naszym kraju można spotkać ok. 25–30 gatunków rodzimych wierzb, przy czym większość z nich ma pokrój krzewiasty. W normie dotyczącej terminologii drewna znajdującego się w handlu w Europie drewno wierzby zostało ujęte zbiorczo bez wyróżniania poszczególnych gatunków z przyporządkowanym kodem SAXX. Nazwy stosowane wobec omawianego drewna zestawiono w tabeli 1. Ma to uzasadnienie przede wszystkim ze względu na podobieństwo drewna, jak również zdolność do tworzenia przez wierzby licznych mieszańców, często trudnych do rozróżnienia. Przykładowo większość drzew znanych jako wierzba krucha (Salix x fragilis L.) to mieszańce Salix alba L. i Salix euxina I.V. Belyaeva.
Cały artykuł przeczytasz w „Przemysł Drzewny” nr 3/2025