W wyniku ocieplenia klimatu kasztan jadalny coraz śmielej wkracza do naszego kraju. Atutem drewna są wyraźny rysunek, szeroka, brązowa twardziel, wysoka trwałość i stabilność wymiarowa, a także łatwość obróbki. W wielu zastosowaniach drewno kasztana może stanowić cenny zamiennik drewna dębowego.
Nazewnictwo
Drewno kasztana jadalnego pozyskiwane jest z gatunku drzew Castanea sativa Mill. z rodziny bukowatych (Fagaceae). Drugi człon nazwy łacińskiej wyraźnie wskazuje, że jest to drzewo uprawne (od dawna użytkowane przez człowieka). Gatunek ten ma oczywiście wiele określeń w różnych językach europejskich (najważniejsze zestawiono w tabeli 1). Jest również ujęty w normie PN-EN 13556:2005, gdzie ma przyporządkowany czteroliterowy kod CTST.
Występowanie i pozyskanie
Kasztan jadalny kiedyś występował tylko na południe od Alp, ale już w starożytności został rozpowszechniony przez Rzymian w Europie Zachodniej. Obecnie występuje przede wszystkim w basenie Morza Śródziemnego, Azji Mniejszej i na Kaukazie. W Polsce kasztan jadalny rośnie głównie na Pomorzu Zachodnim i Dolnym Śląsku. Jest to ważne drzewo sadownicze, ale zyskuje również na znaczeniu jako roślina parkowa i drzewo ozdobne. Lokalnie mogą występować populacje zadomowione, znajdujące się poza uprawą. Ekspansji gatunku w kierunku północnym i wschodnim sprzyja ocieplenie klimatu. Wymagania siedliskowe nie są zbyt wysokie. Drzewa te mogą rosnąć na glebach średnio żyznych i umiarkowanie wilgotnych. W naszym klimacie nadal cierpią od wiosennych przymrozków i silnych mroźnych wiatrów.
Cały artykuł przeczytasz w „Przemysł Drzewny” nr 3/2026